Κατοικία στη Λάρνακα

Οι ιδιοκτήτες έμεναν στο σπίτι έντεκα χρόνια και είχαν πάψει να παρατηρούν πόσα πράγματα χειρίζονταν με το χέρι. Τέσσερα διαφορετικά τηλεχειριστήρια για τα ρολά. Θερμοσίφωνας σε χρονοδιακόπτη που κανείς δεν ήξερε να ξαναρυθμίσει. Θυροτηλέφωνο που δούλευε μόνο από τον διάδρομο.

Αυτό που ζήτησαν δεν ήταν έξυπνο σπίτι. Ήταν, με τα δικά τους λόγια, «ένα πράγμα λιγότερο να σκεφτόμαστε το βράδυ».

Το σπίτι ήταν κατοικημένο σε όλη τη διάρκεια, με δύο παιδιά σχολικής ηλικίας, οπότε δεν υπήρχε εβδομάδα να κατεβάσουμε ρεύμα και να δουλέψουμε ελεύθερα. Οι συμπαγείς τοίχοι και ο πίνακας της δεκαετίας του ᾽90 άφηναν λίγες διαδρομές για νέο καλώδιο.

Δουλέψαμε δωμάτιο-δωμάτιο, απογεύματα και ώρες σχολείου, και κάθε βράδυ το σπίτι ήταν στο ρεύμα.

Αντικαταστάθηκε ο πίνακας και δίπλα του κατασκευάστηκε νέος πίνακας αυτοματισμού, με χώρο για επέκταση. Τα κυκλώματα φωτισμού επέστρεψαν στον πίνακα όπου το επέτρεπαν οι υπάρχουσες διαδρομές· όπου δεν το επέτρεπαν, χρησιμοποιήθηκε ασύρματη λύση.

Η σκίαση ήταν το πιο γρήγορο κέρδος και μπήκε πρώτη — τέσσερα τηλεχειριστήρια έγιναν ένα πρόγραμμα και ένα πληκτρολόγιο δίπλα στην πόρτα. Ακολούθησε ο κλιματισμός και μετά η αυλόπορτα με το θυροτηλέφωνο.

Κάθε πληκτρολόγιο μπήκε εκεί που ήταν ήδη ο παλιός διακόπτης, ώστε να μη χρειαστεί κανείς να μάθει νέες θέσεις στο σκοτάδι.

Το σπίτι ξυπνά την ώρα που ξυπνούν πραγματικά, ζεσταίνει τα δύο δωμάτια που χρησιμοποιούν πρώτα και ανεβάζει τα ρολά μόνο στη σκιερή πλευρά. Το βράδυ κάνει το αντίστροφο χωρίς να του το ζητήσει κανείς.

Καταγεγραμμένο αποτέλεσμα: [PLACEHOLDER — μέγεθος εξοικονόμησης όταν μετρηθεί].